Nadat ik 6 maanden in Kuala Lumpur (Maleisixeb) heb gewoond, verblijf ik nu 1 maand bij familie in Karachi (Pakistan). Op deze weblog vind je mijn belevenissen.

Faisal.

Als er geen gekke dingen gebeuren wordt dit het laatste logje op deze website. De koek is op, het verhaal is verteld. Bijna.

Na een heel geslaagd afscheidsfeestje (wat ik eigenlijk niet eens wilde organiseren, maar achteraf blij was dat ik het had gedaan) in Januari begon ik aan een voor mij groots avontuur: 7 maanden leven in het buitenland. En dan niet zomaar een buitenland, zoals Belgie of Spanje, maar ergens in Zuid Oost Azie. Vond ik het spannend? ENORM spannend! Samen met twee klasgenoten – waarvan ik achteraf god op mijn blote knieen mag danken dat ik specifiek met M&M ben gegaan en niet twee andere mensen anders was het ZEKER niet zo’n leuke ervaring geweest – zou ik een heel nieuw sociaal netwerk moeten gaan opbouwen. Vrienden, vijanden, uitgaan, verjaardagen en meer van dat soort dingen zouden we samen gaan delen. Samen, want onze vrienden en familie bleven natuurlijk achter in Nederland.

Viel het allemaal mee? Ja, uiteindelijk wel. Natuurlijk mis je de mensen thuis enorm (zeker na de bekende 3 maanden periode waarna iedereen die in het buitenland zit een dipje heeft), maar je doet zoveel ervaringen op en je ontmoet zoveel nieuwe mensen dat je hoofd het vaak te druk heeft met het verwerken van die informatie en indrukken dat het ‘gemis’ vanzelf op de achtergrond verdwijnt. Raar wel om te ervaren dat naast jou leven in het buitenland ook het leven in Nederland gewoon door gaat. Life waits for no one, en dat werd ook wel duidelijk. De gebeurtenissen in NL waren niet van de lucht, en het is erg frusterend om dan zoveel duizend kilometer verderop te zitten en niets te kunnen doen.

Heb ik wat geleerd van de stage? Ja, hoewel ik het begrip "stage" even moet uitleggen. Ik versta daar niet alleen mijn ‘business’ werkzaamheden onder, maar de gehele periode in het buitenland. Van de business werkzaamheden heb ik geen praktische zaken zoals ‘Het werken met Office’ ofzo geleerd, de dingen die ik heb gedaan wist ik eigenlijk wel. Wel heb een kijkje in de keuken gekregen van het organiseren van grote events, het netwerken met ‘Grote Jongens’ en zakendoen in Azie. En van de gehele periode? Eigenlijk teveel om op te noemen, het is ZOVEEL! Maar voor mij persoonlijk zijn er twee dingen echt ‘vernieuwend’ geweest. De eerste is dat je goede vrienden best gemakkelijk maakt. Misschien lag het aan de omgeving, aan de mind set of aan het feit dat het volle maan was, maar ik heb daar een paar Echte Vrienden gevonden. Het tweede is dat je liefde (aaah gossie!) niet onder controle hebt. Hoewel ik jaren gedacht heb dat gevoelens te sturen zijn en dat je al je gevoelens Aan of Uit kan zetten ("Zwakkeling! Zet die gevoelens uit!" riep ik vaak), moet ik nu schoorvoetend toegeven dat als ‘het’ gebeurt, ratio in geen heinde of wegen te vinden is.

En van de periode (van totaal 1 maand!) in Pakistan? In a nutshell: ik heb hier best een leuke familie, het leven hier is goed, mijn zus is best grappig en mijn pa lijkt echt veel te veel op mijn ma.

Midden volgende week ben ik weer in NL en kan het grote Wennen aan Thuis spelletje beginnen. Ook enorm spannend kan ik u vertellen. Waar kijk ik naar uit? Mijn familie en vrienden. Enorm. Maar ook mijn hondje, Filet Americain en Osseworst op pistoletjes, compleet bezopen Shoarma vreten en uitgaan in Amsterdam. Ook moet ik terug in Nederland weer werk gaan zoeken (Telfort zoekt weer mensen, dus de kans is groot dat ik daar weer eindig) en mijn afstuderen gaat beginnen. Wederom allemaal life changing dingen die gaan gebeuren dus. Ik word al moe als ik er aan denk.

Een dankwoord naar de mensen die mij bijgestaan hebben in de afgelopen 7 maanden is niet mogelijk. Het zijn teveel mensen en ik zou doodsbang zijn dat ik iemand zou vergeten! Dus dat ga ik niet doen. Ik hoop dat iedereen het leuk vond om deze ervaring middels deze weblog samen met mij te delen en als je wilt weten hoe het in NL met mij gaat kan ik gewoon bereikt worden op mijn Nederlandse nummer.

THANKS!!!

Faisal.

En dan is het bijna allemaal voorbij! Jaja, bijna is de terugweg naar NL begonnen. Mijn zus is er overigens al aan begonnen, die vertrok vanochtend om 3am KHI time en komt over 1 uur aan op Schiphol! Er was overigens geen probleem met haar (over)bagage of haar handbagage, dus dat is mooi. Nu maar hopen dat ze mij en mijn koffers (van meer dan 50kg) ook doorlaten… Heb ik wat geleerd van die weken met mijn zusje doorbrengen (wat we anders niet doen aangezien we niet in hetzelfde huis wonen)? Ja. Hoewel op de oppervlakte compleet verschillend, lijken we toch wel op elkaar en lijkt onze humor enorm veel op elkaar. Zij kan ook een heel drama maken van een simpel verhaal, inclusief stemmetjes en armgebaren, netzoals ik dat vaak doe. het was in iedergeval gezellig.

De afgelopen dagen niet heel veel gedaan, geshopt, geslapen, geshopt en geslapen. Wel nog ziek geworden, niet zo erg als mijn zusje de vorige keer, maar toch wel ziek. En dan heb ik zelf ook nog mijn badkamerdeur dichtgedaan. Nu is dat op zich niet zo’n heen spannend feit, ik doe namelijk al een paar jaar mijn eigen badkamerdeur (en soms zelfs de badkamerdeuren van anderen) dicht. Ditmaal vergat ik echter om mijn linkervoet ook daadwerkelijk van de badkamervloer op te tillen, waardoor de deur fijn over mijn kleine teen heen schoof. Ik kan u vertellen dat dit waarschijnlijk de allerlaatste keer is dat mij zo iets overkomt, want prettig is anders. Tegenwoordig sta ik volledig met beide benen (en voeten!) op de slaapkamergrond, voordat ik uberhaupt ook maar een badkamerdeur aanraak.

Gisteren nog voor mijn zus een Burka gehaalt die zij aan heeft gedaan voordat zij vertrok (ze voelt zich zo prettiger op het KHI vliegveld als ze helemaal alleen is) en mijn ma zal wel even moeten wennen als ze haar op het vliegveld ophaalt!!

Verder heb ik nog een paar leuke foto’s gemaakt in de een na grootste stad ter wereld, met ook nog een oppervlakte van 3500 vierkante kilometer.

De foto’s zijn hier te vinden.

Ciao//F.

Dit is zeg maar iets voor de categorie ‘Opmerkelijk’: Hoewel Karachi bijna 20 miljoen inwoners heeft en enorm vervuild is, zit het wel snor met de flora en fauna. Mango’s, lekkere kokosnoten en granaatappels groeien hier in de tuinen. En de fauna? De volgende dieren heb ik vandaag gespot: twee ara’s, geiten, koeien, ezels, een flamingo, pauw en een kameel. Een bonte verzameling!!

Mijn pa is iets te ver-Westert om in een stad als Karachi te kunnen leven denk ik. Misschien is ver-Westert niet het juiste woord maar is hij te Beschaafd. Als er ‘s avonds brommers zonder licht rondrijden gaat zijn raampje naar beneden en roept hij dat ze zo doodgereden kunnen worden en of hun leven het rijden zonder licht wel waard is. Of als mensen onnodig toeteren (en dat gebeurt echt heel veel) en hij irriteerd zich, dan gaat hij daar ook wat van zeggen. Zo ook vanmiddag. We liepen over Tariq Road (de grote winkelstraat in Karachi) nadat wij onze auto bij een garage hadden achtergelaten. Dat moest omdat uit de bekleding (die nat was geworden tijdens onze bijna-dood-ervaring) inmiddels maden klommen. Heel erg goor.

We lopen dus over de stoep en een meneer parkeert daar zijn scooter naast een andere scooter op de stoep. Mijn pa geeft hem een preek van ongeveer 10 minuten over de onbehoorlijkheid van dit alles en dat hij met zijn kinderen nu niet fatsoenlijk over straat kan, laat staan als het een invalide medemens betreft. De sputtert nog wat tegen, maar mijn pa is op dreef en dan komt geen mens tussen zijn preek. De mannen ‘agree to disagree’ (na tussenkomst van mijn zusje "Pap, zullen we verder gaan?") en bij het weglopen tikt mijn pa ‘per ongeluk’ tegen de scooter van de man, waardoor deze omvalt en de scooter die ernaast stond ook mee trekt. "Sorry he!" roept hij nog bij het weglopen. Gezellig. We eindigde bij de McDonalds omdat we moesten wachten totdat de garage de bekleding eruit had getrokken en op de terugweg zijn we wel even via een andere straat gelopen, om zo niet de meneer met de omgevallen scooter weer tegen te komen.. Mijn pa’s bijnaam vanaf nu? De Dominee.

Daarna zijn we naar wederom naar de oude buurt van mijn pa gegaan en hebben het huis gezien waar hij en zijn broers en zussen zijn opgegroeid. Alleen is er niets van overgebleven aangezien er een Moskee op dat stuk land is gebouwd. Wel kon ik mij het pleintje voor de deur op een of andere manier herrinneren, wat vreemd is omdat ik nogal jong was toen ik daar kwam. De leider van de Padvinders waar mijn pa vroeger bij zat heeft een kantoor/fabriek bij het oude huis om de hoek en daar gingen we dus even een kopje thee drinken. Zus en ik kregen een rondleiding en op de bovenste verdieping was een zoort Dierentuin in een kooi nagebouwd. Een flamingo, hertjes, duiven, pauwen, papegaaien en schildpadden leefden allemaal samen in 1 grote kooi. Heel zielig en heel vies en volgens mij pa is dit maar een klein gedeelte, aangezien deze man een volledige dierentuin in de tuin van zijn huis heeft nagebouwd. Laten we maar hopen dat ze daar wat beter verzorgd worden.

Na een bezoek aan onze tante en haar kinderen (inclusief lunch en foto’s en video’s van mijn zusjes verjaardag) was het weer tijd om de lange tocht terug naar huis te maken.

Op de lange weg die wij afgelegd hebben vandaag heb ik ook een paar opmerkelijk leuke foto’s gemaakt (al zeg ik het zelf), zoals deze of deze.

De rest van de foto’s staat hier.

Ciao//F.

Tijdens het shoppen zaterdag zijn we ook even The Body Shop in geweest en hebben daar het een en ander gekocht. Mijn zus heeft o.a. een creme die je op je neus moet smeren, moet laten hard worden en er dan af moet trekken om porien enzo schoon te maken. Nu weet ik niet of het echt gewerkt heeft, maar we staan in iedergeval weer eens op een andere manier op de foto zeg maar.

Wat ook op een andere manier gaat hier is haargroei. Twintig dagen geleden heb ik nog Toni & Guy bezocht in KL en nu is mijn kapsel al compleet uit gegroeid. Het model is er nog, maar dan moeten we zeg maar 12cm terug in de tijd (ik chargeer natuurlijk, maar dat doe ik enkel en alleen om een punt duidelijk te maken). In KL ging ik een keer in de 5 weken, maar dat schijnt hier onmogelijk te zijn. En dan moet je dus naar de kapper. En je zit in Karachi. En ik kan u vertellen dat het niet een van de hipste plekken op aarde is en ik, hoewel ik beter wist, heus wel gezocht heb naar een locale Toni & Guy. Maar zoals gezegd was dat dus tervergeefs. Geen hippe kappers met blinkende namen, mijn vader kende alleen de kappers in de internationale hotels. Maar dat lijkt mij toch zo verschrikkelijk. Dan ga ik naar een kapper die in het lijstje "Services offered by the Marriott: Swimming Pool, Laundry Service, 24h Butler, 105 TV channels, Barbershop" staat. Mijn god..

Nu schijnen wij best in een hippe wijk te wonen ("Economical en Cultural Elite" zegt internet), met allemaal hippe winkels om de hoek. En op aanraden van de vrouw van mijn oom (die best hip is) ging ik met mijn pa dus op missie naar de shopping area. En kappers hier staan niet als dusdanig aangegeven ofzo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik alle 3 ‘goeie’ kapsalons er uit vond zien als een Club. Een NACHTCLUB, zegmaar zoals in Amsterdam ofzo. De gevel is compleet anders dan de gevels ernaast (hout of metaal of wat ze dan ook gedaan hebben), je kan niet naar binnen kijken en er staat een bewaker voor de deur. Op het raam staat dan "Clipper, Men’s Salon" ofzo, wat mij dan weer deed denken aan een bordeel maar dit terzijde. Wij dus naar binnen, blijkt ze allemaal Toni & Guy spullen te gebruiken! Voelde ik me toch nog een beetje thuis.. Overigens eindigt de vergelijking ook gelijk daar, want het knippen moest ik zelf zeg maar ("Ziet u dat plukje daar? Dat zou eigenlijk iets korter moeten. Zeg maar gelijk aan ALLE ANDERE plukjes op mijn hoofd.") dirigeren. Heel vreemd. Anyway, mijn haar is nu iets te kort.

Daarna gingen we naar de Frere Hall, vernoemt naar Sir Henry Bartle Edward Frere die van Karachi een economische centrum maakte. Het is een soort kathedraal midden in het centrum van de stad met gigantische tuinen en fonteinen er om heen. Wij er dus heen, camera’s te voorschijn en foto’s maken! Komen er van die enge bewakers met guns en mensen van de Anti Terrorist Force naar ons toe gerend, wat op zich al een onprettige ervaring is, om ons te melden dat wij geen foto’s mogen maken omdat dit een High Security Area is. En nu klopt het wel dat in de straat grenzend aan de tuinen verschillende autobommen zijn ontploft (de laatste toen ik in KL was), en dat de Amerikaanse en Britse Ambassades uitkijken op deze Frere Hall, maar toch. Beetje belachelijk. En we kwamen de rest van ons bezoek ook niet meer van de enge bewakers af, dus het is bij de 4 foto’s gebleven die ik heb kunnen maken voordat ze ons kwamen vergezellen.

Daar dus weer weg en toen naar de diepe, diepe binnenstad van Karachi waar mijn pa is opgegroeid. Toen was het een geweldige buurt, nu duidelijk niet meer. En de lucht werd langzaam aan paars, de wolken dikker en de wind begon harder te waaien. Met andere woorden: Storm op komst. En met onze bijna-dood-ervaring van vorige week nog vers in het geheugen zijn we snel terug gereden naar onze buurt. Wel nog even langs de supermarkt bij het strand (geen rondvliegende vliegen, airconditioned, alles netjes verpakt: een heerlijke afwisseling!), waar we hysterisch gevolgd werden door een overijverige verkoopbediende en we nog andere witte mensen (russen, dus dat telt eigenlijk niet aangezien dat ook een 3e wereld land is) zagen.

Voor zover de Zondag!

Foto’s zijn ofcourse weer hier te vinden.

Ciao//F.

Op Zaterdagavond zou je in Amsterdam hoogstwaarschijnlijk een club bezoeken, teveel entree betalen, teveel betalen voor de drankjes die je krijgt van een onbeschoft barmens m/v nadat je bespottelijk lang hebt staan wachten en ga je rond een uur of 5 weer naar huis met een gevoel van "Nou, dat had ik ook kunnen missen".

In Karachi gaat dat heel anders. Hier geen clubs of onbeschofte barmensen en al helemaal geen drankjes aan een bar waar dat type mens achter zou kunnen gaan staan. Hier gaat met uit eten. Dure restaurants, McDonalds, Pizza Hut, you name it en men gaat er heen in het weekend. Met de gehele familie of met je ‘posse’, maar een restaurant is the place to be. Nu zijn er ook heus wel zuipfestijnen in kelders (inclusief DJ’s) bij kids van mensen in de regering, die dus gewoon met rust gelaten worden door de Politie en De Almachtige Bewaarders van Het Gezag. En als mijn pa nou gewoon eens even een paar van zijn vrienden zou bellen zou ik daar ook heen kunnen. Maar dat doet hij dan weer niet, en dus gingen mijn zus, pa en ik richting Pizza Hut om half twaalf op Zaterdagavond. En eigenlijk niet eens om ‘er uit’ te gaan, maar gewoon om te eten omdat door ‘De Spanningen’ er thuis weer eens niet gekookt was. Het was een dolle boel in de Pizza Hut kan ik u vertellen.

‘s Middags zijn we overigens nog langs geweest bij het reisbureau om te checken of ik (29 Augustus) op dezelfde datum als mijn zusje (24 Augustus) zou kunnen vertrekken, zodat we in ieder geval samen terug vliegen naar NL. Maar helaas, de stoelen zitten vol. Ik sta nu wel op een wachtlijst, maar heb er weinig vertrouwen in en heb het inpakken dus nog maar even uitgesteld. God wat jammer. De rest van de middag (die overigens belachelijk heet en vochtig was) hebben we als hysterische kippen zonder koppen gezocht naar een telefoontasje voor een telefoon die mijn zus nog niet eens heeft, en waarvan ze niet wist waar ze dat tasje nou precies gezien had. "Het was ergens buiten" was de enige aanwijzing, U snapt dat ik er na 3 verschillende markten wel genoeg van had.

Ik houd er ook niet van om als toerist rond te lopen. Als het even kan ga ik niet in korte broek, ga niet uitgebreid foto’s staan maken en loop ook niet met een "I went to Karachi and survived it" t-shirt rond. Maar we zijn nu eenmaal wit, praten een buitenlandse taal en worden dus compleet behandeld als toeristen. Maar mijn zus maakt het nog een tikkeltje erger door op een drukke straat opeens stil te gaan staan (midden op de stoep, mensen vallen bijna om haar opeens te ontwijken), haar (mijn oude, die zij geleend heeft) digi camera uit d’r tas te halen en uitgebreid foto’s te gaan staan maken van iets. Van wat is mij ook vaak volstrekt onduidelijk. Beetje als een Amerikaan die voor het eerst een gracht in Amsterdam ziet en midden in de fuckin’ Kalverstraat op de trambaan zijn veel te grote camera uit zijn buiktas haalt en plaatjes begint te schieten terwijl hij tegen zijn te dikke vrouw schreeuwt "C’mon Hon, go stand at that little tiny bridge there!!"

V E R S C H R I K K E L I J K

Foto’s maken is natuurlijk prima (ik heb er zo ook weer een paar voor u), maar doe het met mate. En let een beetje op uw omgeving de volgende keer dat u een camera uit uw tas trekt.

Fijne Zondag!

Ciao//F.

Ps. De foto’s staan hier.

Gisteren gingen we op een stoffenmarkt zoeken naar de juiste zwarte stof voor een pak voor mijn zusje. Bleek nog een heel karwei, maar uiteindelijk is het wel gelukt. Mooie foto’s ook gemaakt daar in de omgeving, ik denk echt dat ik in Nederland een paar van de foto’s die ik hier heb gemaakt ga laten uitvergroten en ga inlijsten ofzo. Vind sommige, zoals deze, echt leuk!

Anyway, daarna gingen we naar een winkel waar mijn pa de eigenaar kent en die ons dus een leuk prijsje kon geven voor mijn Samsung X820. Dat duurde alleen een eeuwigheid, hij moest de phone ergens anders ophalen, waardoor we een beetje door die buurt zijn gaan lopen (wederom leuke foto’s!) en een iPod zochten voor mijn zusje (die we overigens niet konden vinden). De telefoon werd uiteindelijk wel geleverd, waarna we konden vertrekken naar de Toeristische Markt die wij al eens eerder hadden bezocht. Daar hadden wij namelijk zo’n leuk souvenir gezien voor in het nieuwe huis van mijn broer en schoonzus, dus die hebben we maar even gehaald.

Daarna door naar de hysterische telefooonmarkt van downtown Karachi. En die is echt niet te geloven zo hysterisch. Allemaal kleine kraampjes op elkaar gedrukt in steegjes, half overdekt, en allemaal mannen die daar staan te vreten, roken, drinken en schreeuwen. En als daar dan 2 witte types door wandelen valt dat op. Heel erg zelfs, beetje vervelend. Uiteindelijk ook de bluetooth headset gevonden die ik wilde hebben (special edition designed by Jacob Jensen van B&O). Ook had een winkel een iPod die er goed uit zag, maar toen de meneer aan mijn pa in het Urdu vroeg "Hey, moet een commissie voor je op die prijs leggen?", waarop mijn pa natuurlijk zei "ik moet het allemaal zelf betalen sukkel, het zijn namelijk mijn kinderen" vertrokken we weer abrupt.

Uiteindelijk natuurlijk wel de juiste iPod gevonden, tegen de juiste prijs ook, en konden we op weg naar het strand waar we op het DAKTERRAS van de McDonalds, met uitzicht over zee, de kamelen en paarden ons menu konden opeten.

Foto’s van dit alles zijn hier te vinden.

Ciao//F.

Er staat weer wat nieuws op Partyscene! Lees, en laat wat commentaar achter!

Check het hier.

Ciao//F.

Om mijn zusjes verjaardag niet helemaal in de soep te laten lopen kwam toch een tante langs zodat de taart aangesneden kon worden en we konden toosten op d’r 20-jarig jubileum. Alleen die tante staat niet op goede voet met mijn oom en zijn vrouw, en dus werd de taart aangesneden terwijl de spanning ook te snijden was. Gezellig. Daarnaast hebben we de brillen opgehaald (ik Belger, zus Burberry) en heb ik nu voor het eerst een heldere blik op de wereld om mij heen. Een blik die vertroebelt werd door water, veel water.

Gisteren was het de gehele dag erg heet en dus verlieten wij het huis pas rond een uur of 5, om te gaan kijken naar een iPod voor mijn zus ergens in een Technology Mall in downtown Karachi. Tegen de tijd dat wij weg gingen begon het echter te regenen, maar dat doet het hier tegenwoordig wel vaker en dus lieten we ons daardoor niet weerhouden. Aangekomen in de stad is het weer omgeslagen tot de ergste regenbui ever in Karachi (zeg maar een gemiddelde KL afternoon regenbui x5) en staat het verkeer vast. Muurvast. En dan geen file ofzo waarbij je stapvoets rijdt, maar gewoon 45 minuten stil staan op 1 plek, een stukje rijden en dan weer 45 minuten stilstaan. De gas voorraad in de auto raakte ook langzamerhand op, en dan kun je normaliter gewoon overschakelen op benzine. Alleen werkt dat bij deze auto niet heel goed en dus wilde mijn pa dat niet in een stilstaande positie uitproberen. Het verkeer was dus compleet CHAOS, werkelijk overal auto’s overdwars op kruispunten (mensen wilden keren), ezeltjes, rikshaw’s en agenten die tevergeefs het verkeer probeerde te regelen. Het water kwam ook steeds hoger te staan, wat een zorgwekkende situatie was.

Anderhalf uur later zitten we midden in The Financial District (wilde ik overigens nog steeds een keer zien, dus hebben we dat ook gelijk gehad) en hebben we een keuze: of rechtdoor (waar alles vast stond), of linksaf (wat enigzins doorreed). Wij sloegen linskaf (STOM!!) en een rikshaw bestuurder zonder tanden riep ons toe "Don’t go there, it’s full of water!", maar dan in het Urdu ofcourse.

En hier moeten Het Verhaal even stoppen. Dit was dus een Filmisch moment waarop wij beter hadden moeten weten en ons verstand had moeten zeggen "Ga maar terug!". Maar nee, wij weten het wel beter en gaan gewooon rechtdoor. Heel dom blijkt later. We vervolgen Het Verhaal.

We gaan dus rechtdoor, brug over en komen in een Ghetto terecht. En dan niet een "Ik woon in de Ghetto van Amsterdam West!" situatie, maar een Ghetto waarbij de buurt geheel door de mensen met vuil en stenen is opgebouwd, de politie niet durft te komen en de mensen een dialect spreken die niemand in Karachi kan begrijpen. Het zijn buurten waar vrouwen amper komen en de vrouwen die er wonen bijna niet naar buiten mogen. We rijden dus door de Ghetto, over de brug en dan naar beneden, waar het water toch een stuk hoger staat dan waar we vandaan kwamen. De colonne autox92s rijdt werkelijk waar langzamer dan stapvoets door de buurt (bekeken door mensen aan de zijkanten die op hogere gedeeltes staan), terwijl het water steeds hoger en hoger komt. Op een gegeven moment dreigt de auto af te slaan omdat het water inmiddels zo hoog is dat het in de uitlaat van de auto loopt, maar mijn pa houdt ons x91Schipx92 wonderwel aan de praat. Om ons heen lukt dat veel mensen niet en we zien mensen uit afgeslagen autox92s klimmen zodat ze hun voertuig verder kunnen duwen. Iets wat voor ons waarschijnlijk geen optie is, met twee witte mensen waarvan een 20-jarig meisje maak je niet heel veel kans in deze buurt, iets wat mij pa ook dondersgoed weet.

Op een gegeven moment komt het water tot voorbij de autodeur openingen en loopt de auto vol met water. Voor een dramatisch effect een herhaling: x93en loopt de auto vol met waterx94. Ons flesje water drijft langs mijn voeten en volgens mij zag ik zelfs een vis zwemmen. Tot aan het zitvlak van de stoelen zit het water en ik kan u verzekeren dat het geen prettige ervaring was. Stroom is inmiddels ook overal uitgevallen en dus rijden we in het donker door een kolkende rivier met links en rechts afgeslagen autowrakken met mensen erop en Ghetto types die onze auto in zitten te loeren. We besluiten te keren omdat de weg naar niets lijkt te leiden en de hoogte van het water ook niet daalt. Op het moment dat we in een colonne terug aan het rijden zijn begint het x93Uw gas is opx94 lampje te knipperen. Just fuckinx92 great. Op zulke momenten vraag je je echt af waar je het allemaal aan verdient hebt. Ik zag al visioenen van ons op het dak van de auto, met die Ghetto types om ons heen die een taal schreeuwen die geen van ons drieen verstaat. Op hoop van zegen drukt mijn pa De Benzine Knop in en wonder boven wonder werkt het! De auto, voor het eerst in zijn leven, schakelt over op benzine zonder af te slaan!

Daarna weer door een zee van water terug (waarin de auto nog enkele malen bijna afsloeg en we alsnog hadden kunnen gaan zwemmen) en uiteindelijk eindigen we weer op de brug, tussen de toegestroomde Ghetto mensen (mijn zus zag er inmiddels uit als een Fatima en had netjes haar hoofd ingewikkeld om een beetje te blenden met de crowd). Daar hebben we nog een uur gestaan en uiteindelijk waren we ook door die verkeerschaos heen en konden we onze weg naar huis vervolgen. Als extra dramatisch element zou het nog grappig geweest zijn als we de Riskhaw bestuurder die ons gewaarschuwd had nog waren tegen gekomen op de brug, maar dat zat er niet in.

Na een tocht van 6 uur waren we thuis, waar we op het nieuws konden waarnemen dat er 25 doden waren te betreuren doordat in sommige delen van de stad het water onder stroom was komen te staan. Zo ziet u maar, het kan altijd erger.

Foto’s heb ik niet gemaakt (had geen camera bij me, mi gado mi jesus!!), maar van andere zaken zijn er wel foto’s. En die zijn hier te vinden.

Ciao//F.

Mijn zus is op 15 Augustus (vandaag dus) 20 geworden. De tuin is versierd, mensen uitgenodigd en de taart met kaarsjes is besteld. En toen werd ze ziek, en niet een beetje ziek maar "we gaan nu naar het ziekenhuis" ziek. Ze heeft een infuus en medicijnen tegen uitdroging en nu gaat het wel weer wat beter. Maar niet zo goed dat ze kan gaan toosten op haar verjaardag, en dat is jammer. Wel hebben we een liedje gezonden, dat dan weer wel.

Verder gaat het leven hier gewoon door. Het is warm, de zon schijnt en alles zit vol met vliegen en muggen (doordat het ook vaak regent). Gisteren ging het leven overigens niet door, want toen was het Onafhankelijksheidsdag en dat werd flink gevierd (of ze blij moeten zijn met de onafhankelijkheid van de UK is voor mij nog de vraag) met vuurwerk en geweerschoten. Ook heb ik inmiddels mijn bril besteld, van een of ander merk waar ik de naam alweer van ben vergeten. Wit montuur dat wel, en het staat best leuk! Het is de dus de bedoeling dat ik dat ding draag tijdens autorijden en tv kijken enzo. Ben benieuwd! Ook heb ik inmiddels de telefoon gevonden die ik wil hebben (mijn motorola RAZR is gejat in Malaysia), het betreft de Samsung X820.

Het laatste boek wat ik in KL kocht was "The Kite Runner" van een of andere obscure Afghaanse meneer. Heel goed boek, maar het is al bijna 2 weken uit. Ik ben hier een aantal keer een boekwinkel ingelopen, maar dat werkt toch iets anders dan de Ako in de Beethoven, of MPH in KL. Hier vind je voornamelijk boeken over De Revolutie, De Islam of De Barmhartige Dictator Musharraf. Is vast heel leuk, maar niet iets wat ik zou willen lezen voor het slapen gaan. Godzijdank bestaat Bol.com en heb ik daar gezellig een paar titels gevonden die ik wil hebben, nu alleen nog een boekwinkel die ze verkoopt.. De betreffende boeken zijn (in willekeurige volgorde):
Sean Wilsey – Oh, The Glory Of It All,
Ignacio Martxednez de Pisxf3n – De Tijd van de Vrouwen, en
The Sea – John Banville.

En thuis? Thuis is iedereen een beetje van slag. Sinds de ruzie wordt er bijna niet meer gezamelijk gegeten, ‘vergeten’ mensen te koken en is er een vreemde sfeer. Het feit dat de butler vrij is en een van de twee nanny’s 2 weken op vakantie is (die kids zijn dus nu compleet losgeslagen bezig!) helpt ook niet echt.

Gisteren vroeg iemand mij "Heb je al zin om naar huis te gaan?". Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar ook nog niet over uit ben.

Foto’s van het een en ander zijn hier te vinden.

Ciao//F.